Ooit plaatsten uitgevers hun content op het internet. Dat was een vooruitgang ten opzichte van de papieren content. Immers, gebruikers hadden in theorie toegang tot het volledige archief van de krant, een tijdschrift of een database.

Met de verbetering van verbindingen werd het voor internetgebruikers veel makkelijker om hun eigen content toe te voegen aan het internet. De consument eigende zich een actieve rol toe en men hoefde niet langer een programmeur te zijn om een bijdrage te leveren aan het internet. Het web werd interactief (door sommigen ‘sociaal’ genoemd): weblogs en social networks profiteerden hiervan. Nog steeds is de vakkundig gehypte term ‘web 2.0’ een begrip.

Web 3.0
Web 3.0, ook wel het semantische web genoemd, zal de betekenis van content begrijpen en koppelbaar maken. Content wordt slimmer, omdat er interpretatie en betekenis aan wordt toegekend. Web 2.0 is het ‘internet van de documenten’, web 3.0 zal het ‘internet van de dingen’ zijn: mensen, plaatsen, gebeurtenissen, muziek, films etcetera worden herkend. Zodra de computer het verschil tussen de soorten dingen begrijpt, kan hij internetgebruikers helpen te interacteren met deze dingen.

Mobiel internet
De frontlinie van het semantische internet wordt gevormd door mobiele applicaties. Veel moderne smartphones als de iPhone en de G1 beschikken over GPS. Dat voegt moeiteloos een locatie toe aan de het internet: een kaart, een GPS en een database in één applicatie bieden een oneindig aantal mogelijkheden. Er liggen grote kansen in het combineren van enerzijds locaties en anderzijds content, variërend van restaurants tot geschiedsschrijving en van targeted advertenties tot de nabijheid van winkels.

Zoekmachines
Op het ‘internet van de dingen’ worden websites via metadata over de betekenis van de content aan elkaar gekoppeld. Dat zal een gebruiker in staat stellen om in een zoekmachine een vraag te stellen, die door de software achter de zoekmachine wordt ‘geïnterpreteerd’. Zo experimenteert Microsoft met Powerset, een zoekmachine die natuurlijke taal begrijpt. Hetzelfde geldt voor Hakia, een zoekmachine die zinnen analyseert en niet (zoals Google) keywords. Ongetwijfeld zal Google ook niet blijven stilzitten; het valt te verwachten dat zoeken eenvoudiger wordt en de relevantie van de resultaten zal toenemen. Dat biedt kansen voor kwalitatief hoogstaande content die geoptimaliseerd is voor zoekmachines. 

Verrijking van content

Juist voor uitgevers is het interessant dat content tegen minimale kosten enorm verrijkt kan worden. De New York Times is een voorbeeld van een medium dat hiervan maximaal gebruik maakt. Een dubbelklik op een woord in een artikel opent de mogelijkheid om dit woord te bekijken in het woordenboek; gebruikers kunnen artikelen aanbevelen en delen via netwerksites als LinkedIn en Facebook, maar ook markeren als ‘interessant’ via het eigen netwerk TimesPeople.

Personalisering
Zowel kwalitatief hoogstaande content als advertenties kunnen gepersonaliseerd worden wanneer bekend is wie de gebruikers zijn. Het zorgvuldig beheren en combineren van databases is daarvoor noodzakelijk. Een slechte toepassing van dit slimme principe werd deze week geleverd door het mediabedrijf Advance, dat legaal verkregen persoonlijke informatie combineerde en doorverkocht. Een goed voorbeeld van personalisering van content is Nederlands grootste social news-website NUjij, waar mensen op basis van trefwoorden hun eigen nieuwsstroom kunnen onderhouden. Op termijn zal dit ongetwijfeld leiden tot ‘targeted’ advertenties.